Każdy pajęczarz prędzej czy później stanie przed problemem ulokowania swojego podopiecznego w końcowym terrarium. Sposobów na jego zdobycie jest co najmniej kilka. Można odwiedzić sklep zoologiczny, można odwiedzić szklarza, można odwiedzić kolegę, który akurat chce się takowego przedmiotu pozbyć... ja jednak preferuję samodzielne sklejenie. Nic nie daje tyle satysfakcji, co samodzielna praca. Tym bardziej, że wykonanie terrarium do specjalnie trudnych czynności nie należy a dzięki temu możemy zaoszczędzić kilka złotych, które możemy przeznaczyć np. na kolejne zwierzaki.
      Poniższy przepis adresuję raczej do osób, które nigdy nie sklejały własnoręcznie terrarium i nie mają na tym polu żadnego doświadczenia, stąd niektóre punkty są opisane aż do przesady dokładnie - wręcz łopatologicznie. Z tego powodu osoby zaawansowane w tym temacie mogą uznać mój miniporadnik za dość banalny ale... tak właśnie miało być.
      Część rozwiązań tutaj przedstawionych wynika z mojego doświadczenia, a część z doświadczenia innych osób, które zechciały się nimi podzielić na forum TCP.

      Do wyprodukowania czegokolwiek niezbędnych jest kilka rzeczy, bez których przystępowanie do pracy nie ma najmniejszego sensu. Są to:

Myślę, że punkt trzeci jest na tyle oczywisty, że nie muszę go bliżej omawiać. Skupię się więc na pierwszych dwóch:

• Materiały - przede wszystkim ścianki i coś do ich łączenia. Do tego dochodzą elementy, z których wykonamy dekorację na ścianę tylną (i ewentualnie ściany boczne).

  • Ścianki - można je wykonywać z różnych materiałów. Najbardziej popularne jest tutaj szkło i płyty OSB, choć spotkałem się już z tak egzotycznymi pomysłami jak klocki lego czy steropian. Ja się skupię na tym, co moim zdaniem jest najładniejsze, a więc na szkle. Szkło ma również tą zaletę, że można je stosunkowo łatwo zdobyć za darmo. Wystarczy się udać na najbliższe blokowisko i znaleźć stare okna, które ktoś wystawił przed dom po wymianie ich na nowe.

  • Silikon - stosujemy tylko silikon nietoksyczny, przeznaczony do akwariów lub terrariów. Bardzo często sprzedawcy słysząc słowo nietoksyczny nie domyślają się (mają do tego prawo - w końcu nie każdy jest terrarystą), co konkretnie mamy na myśli i oferują zwykły silikon twierdząc, że każdy z tych klejów jest pozbawiony toksyn. Dlatego musimy zawsze zaznaczyć, że chodzi nam o cele akwarystyczne lub terrarystyczne. Nie należy kupować silikonu, gdy nie będzie na nim wyraźnej informacji, że nadaje się do klejenia akwariów lub terrariów.
    

    
    (kliknij, aby powiększyć)
    

    Silikonów nietoksycznych najlepiej szukać w większych sklepach z art. budowlanymi w stylu Castoramy, Praktikera, Leroy-Merlin, itp. Należy też zwrócić uwagę na datę ważności. Silikony terrarystyczne mają często 12 mies. trwałości w przeciwieństwie do zwykłych, które mogą leżeć nawet dwa lata. Jeśli nie zamierzamy w najbliższym czasie zużyć całej tuby, to należy wybrać taką, która względnie szybko się nie zestarzeje.

  • Elementy wykończenia - materiały te dobieramy w zależności od tego, jak (i czy w ogóle) postanowimy wykończyć ściany sklejonego terrarium. Ściany można wykończyć gipsem wymieszanym z pigmentem, korą, zaprawą Atlas Plus z wklejonymi kamieniami, czy wreszcie matą korkową.

  • Siatka lub blacha perforowana ze stali nierdzewnej, która nam posłuży jako wywietrzniki.

  • Zawiasy do drzwiczek.

• Narzędzia - czyli coś, czym zdobyte szkło przytniemy, zmierzymy, itp. Większość z nich kupimy tam, gdzie silikon.

  
  (kliknij, aby powiększyć)
  

  1. Nóż do szkła;
  2. Pisak;
  3. Miara;
  4. Taśma izolacyjna (ewentualnie może być klejąca, ale ta druga niestety brudzi szkło i trudno ją oderwać na drugi dzień);
  5. Tuba do wyciskania silikonu;
  6. Kamień szlifierski lub osełka do noży
  7. Prosta listewka służąca do poprowadzenia rysy;
  8. Kilka dwulitrowych butelek po napojach napełnionych wodą

      Gdy już mamy komplet niezbędnych przyrządów i materiałów możemy przystąpić do działania.
Najpierw musimy się zastanowić, jakie wielkie ma być nasze terrarium oraz jaki ma być układ drzwiczek i wietrzników. Nasze będzie miało drzwiczki na zawiasach otwierane do góry oraz dwa wietrzniki: jeden z przodu w dolnej części, a drugi w tylnej części sufitu. Dzięki temu możliwa będzie swobodna cyrkulacja powietrza przez całą objętość zbiornika. Należy pamiętać, żeby wietrzniki nie były zbyt małe. W gotowym terrarium zawsze łatwiej jest zasłonić zbyteczne otwory, niż zrobić nowe.
      Nie każdy sobie zdaje sprawę z tego, że ściany muszą być odpowiednio przycięte. Przykładowo chcąc zbudować terrarium o wymiarach 20 cm x 20 cm x 25 cm (szer., wys., gł.) nie możemy dociąć dwóch szyb o wymiarach 20 cm x 20 cm oraz czterech o wymiarach 25 cm x 30 cm (pomijając otwory wentylacyjne i drzwi), bo nie będziemy w stanie tego dopasować.
Załóżmy, że nasze terrarium ma mieć następujące wymiary zewnętrzne:

  szerokość: z;
  głębokość: y;
  wysokość: h;
  grubość szkła: d;

Wówczas poszczególne jego ściany można opisać poniższymi wzorami (pomijając otwory wentylacyjne i drzwi):

  dno i pokrywa = z x y
  ściany boczne = (y - 2 x d) x (h - 2 x d)
  przód i tył = z x (h - 2 x d)

Dla naszego przykładu wymiary szyb o grubości 4 mm (nadal pomijamy otwory wentylacyjne) byłyby następujące:

  dno i pokrywa = 20 cm x 25 cm
  ściany boczne = 24,2 cm x 19,2 cm
  przód i tył = 20 cm x 19,2 cm

      Wiemy już, jak uwzględnić grubość szyby przy planowaniu rozmiarów. Teraz uwzględnimy rozmiar kratek i drzwiczek. Wcześniej pisałem, że otwory będą w przedniej i górnej ścianie, a drzwiczki w górnej. Tak więc musimy zmodyfikować tylko te dwie szyby. Zacznijmy od siatek. Przednią najlepiej umieścić jak najniżej, ale oczywiście ponad poziomem podłoża. Wystarczy szczelina o szerokości 2,5 cm umieszczona 5 cm nad dnem. Górna siatka zostanie umieszczona w tylnej części sufitu i będzie miała 5 cm szerokości. Kolej na drzwiczki. Aby zapewnić sobie swobodny dostęp do wnętrza terrarium i odpowiednią masę klapki (pająki wbrew pozorom są dość silnymi zwierzętami i zdarzają się przypadki, gdy same sobie otwierają domek, po czym nie zastanawiając się długo - czmychają), przeznaczamy na nią niecałe pół powierzchni całej pokrywy, czyli w naszym wypadku 12 cm. Ostatecznie rozmiary wszystkich naszych składowych szybek będą następujące:

  dno = 20 cm x 25 cm
  pokrywa-tył = 20 cm x 8 cm
  pokrywa-przód = 20 cm x 12 cm
  ściany boczne = 24,2 cm x 19,2 cm
  przód-dół = 20 cm x 5 cm
  przód-góra = 20 cm x 11,7 cm
  tył = 20 cm x 19,2 cm

Gdy już wiemy czego tak naprawdę chcemy, możemy przystąpić do wycinania.

      Zanim zabierzemy się od wycinania szyb muszę zwrócić uwagę na kilka bardzo istotnych rzeczy związanych z bezpieczeństwem. Każdy chyba wie, jak ostre potrafi być stłuczone lub świeżo docięte szkło. Dlatego do kwestii cięcia nigdy nie podchodźmy automatycznie. Patrzmy za co chwytamy a w razie upuszczenia nie próbujmy za wszelką cenę łapać spadającej szyby. Lepiej stracić szybę, niż rękę czy palec.
      Gdy już wiemy, że cięcie szyb jest niebezpieczne, możemy się zabrać za mierzenie i cięcie. Warto też się zastanowić nad takim rozplanowaniem poszczególnych linii, żeby zostało jak najmniej odpadków.
      Samą rysę prowadzimy w taki sposób, żeby była równej głębokości na całej swojej długości. Ponadto musi dochodzić do samej końcówki szyby. W przeciwnym wypadku po złamaniu krawędzie najprawdopodobniej będą krzywe. Bardzo częstym błędem na początku szklanych doświadczeń jest również dociskanie nożyka z całej siły do szyby. Nie należy tego robić, gdyż w ten sposób zużywamy nadmiernie narzędzie nie uzyskując nic w zamian. Idealna jest sytuacja, gdy przykładamy minimalną siłę niezbędną do zrobienia dość wyraźnej rysy.
      Po udanym poprowadzeniu rysy szybę należy przełamać. W tym celu kładziemy ją na równej powierzchni rysą ku górze. Pod szybę - idealnie pod rysą - podkładamy jakiś drut lub kawałek listewki. Teraz chwila prawdy - naciskamy szybę równomiernie na całej jej długości aż pęknie. Warto na linii pęknięcia położyć jakąś kartkę lub szmatkę, żeby nie dostać po oczach ewentualnymi odłamkami. Krawędź idealnie przyciętej szyby jest prosta i ułożona prostopadle do powierzchni. Niestety w praktyce to, co wydaje się takie proste nie zawsze tak prosto wychodzi o czym można się przekonać po pierwszych kilku cięciach.
      Po docięciu koniecznie trzeba wyszlifować wszystkie krawędzie, żeby sobie nie zrobić krzywdy podczas klejenia i użytkowania terrarium. Musimy pamiętać, że podczas szlifowania w powietrzu unosi się szklany pył. Raczej nie chcemy, żeby ten pył dostał się do naszych płuc czy oczu, dlatego czynność tą najlepiej wykonywać pod bieżącą wodą.
      Teraz możemy umyć nasze gotowe szybki i dokładnie odtłuścić ich krawędzie, żeby podczas silikon nie miał problemów z chwyceniem. Od tego momentu starajmy się nie dotykać miejsc na, które będzie nanoszony silikon.

      Jest to etap - sprawdzian. Teraz dowiemy się, jak poważnie potraktowaliśmy poprzednie czynności. Jeśli wszystko do tej pory wykonaliśmy poprawnie i dokładnie, to klejenie można uznać za najprzyjemnieszą część naszej pracy. Jeśli nie... lepiej jednak tak.
      Klejenie zaczynamy od połączenia dna oraz bocznej i tylnej ściany. W tym celu na równej powierzchni kładziemy dno. Na nim stawiamy ściany wg układu pokazanego na poniższym rysunku:

• płyta korkowa - tutaj sprawa jest najprostsza, ale moim zdaniem najmniej efektowna (chyba, że kupimy gruby korek, który można wyłuskać tworząc wklęsło-wypukłe tekstury; grube - 25 mm - płyty korkowe można dostać w Biofilu). Cała filozofia tworzenia tylnej ściany z korka polega na takim jego przycięciu, aby po ulokowaniu jej na miejscu nie było żadnych szpecących szpar między szybą a płytą. Klej nanosimy tylko w kilku punktach. Dociskamy uważając, żeby nie pokruszyć korka i zostawiamy do wyschnięcia.
• gips zmieszany z pigmentem - do tego celu najlepiej wybrać taki gips, który długo tężeje. Dzięki temu będziemy mieli dużo czasu na kosmetyczne zmiany w ostatecznym kształcie ściany. Pigment dodajemy stopniowo pamiętając, że gips podczas schnięcia jaśnieje. Dlatego mokra zaprawa powinna mieć nieco intensywniejszy kolor, niż tego oczekujemy w końcowym efekcie. Dobrze rozmieszany gips nakładamy na tylną ścianę po położeniu na niej terrarium. Warto też przy przykleić taśmą kawałek szyby, żeby nie wylewał nam się gips przez górną część terrarium pozbawioną ograniczenia. Zrobiona tak ściana ma tą wadę, że potrafi schnąć nawet tydzień i dłużej. Na czas schnięcia najlepiej postawić zbiornik w jakimś przewiewnym miejscu i nie pomagać poprzez dogbrzewanie, które mogłoby doprowadzić do powstania pęknięć.

  
  (kliknij, aby powiększyć)
  

• zaprawa Atlas Plus z pigmentem lub wtopionymi kamieniami - przepis jest bardzo podobny do powyższego, więc go ominę.
• kora - z korą wiąże się potencjalne ryzyko wystąpienia pleśni. Dlatego przed przystąpieniem do jakichkolwiek działań należy ją spreparować, aby to ryzyko zmniejszyć do minimum. Na początek drewno wkładamy do piekarnika rozgrzanego do ok. 150 stopni na jakieś 15 - 20 min. Dzieki temu wytępimy zarodniki pleśni i ewentualne robactwo, które mogłoby przejść na naszego podopiecznego. Należy uważać, aby temperatura w piekarniku nie była zbyt duża, bo może dojść do zapłonu i nieszczęście gotowe. Jeśli chcemy mieć pewność, to lepiej zwiększyć czas wypiekania, niż jego temperaturę. Niektóre osoby tą część kory, która będzie miała styczność z wilgnym podłożem zanurzają w roztopionym wosku lub całość spryskują bezwonnym i nietoksycznym lakierem. Jeśli znamy się odrobinkę na gatunkach drzew, to możemy poszukać kory pseudoakacji, która podobno zawiera substancje zapobiegające pleśnieniu. Po docięciu na wymiar przymierzamy i wklejamy w tylu punktach, w ilu to będzie możliwe.